ผมไม่เคยคิด ว่าหลังจากเหตุการณ์ใน 'วันนั้น' แล้ว ผมจะยังมีโอกาสได้มายืนอยู่ที่นี่ กับ 'คนคนนี้' อีก
เหมือนได้ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน
"ยังไงก็ฝากน้องๆ ด้วยนะวี่ ใกล้เสร็จแล้วโทรมานะ พี่จะไปรอที่รถนะครับ"
เสียงพูดคุยของคนข้างๆ ปลุกผมที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยให้กลับมาสู่ปัจจุบัน ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่มุมหนึ่งของงาน TGS 2016 มุมซึ่งลับสายตาพอที่เหล่าแฟนๆ ของเกมเมอร์ชื่อดังคนหนึ่งจะไม่สังเกตเห็น
คนคนนั้นกำลังฝากฝังเหล่าน้องๆ ซึ่งก็คือ 'โบ๊ะบ๊ะแฟมิลี่' ไว้กับแฟนสาวคนสำคัญ มองน้องๆ ที่ผมเองก็รู้จักอย่างกล้ากับยืน และคนใหม่อีกสองคนแล้วจู่ๆ ผมก็รู้สึกสงสารเรวี่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่สงสัยว่าผมจะแสดงออกทางสีหน้ามากไปหน่อย จึงถูกสังเกตเห็น
"ทำหน้าอะไรของคุณน่ะครับ ง่วงก็ไปนอน นะ"
"ก็คุณช้าอ่ะครับ ผมจะหลับทั้งยืนอยู่แล้ว" กวนมากวนกลับครับ ไม่โกง
"อยาก'หลับ'กับไอ้ยืน? ทำไมคุณมึงเป็นคนแบบนี้ กับน้องกับนุ่งก็ไม่เว้น"
"พี่ ผมไปเกี่ยวไรอ่าาาา"
ยืน หรือพีที่อยู่ดีๆ ก็โดนคนหน้ามึนดึงไปเกี่ยวออกตัวโวยวาย เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างถูกใจที่แกล้งคนสำเร็จ นิสัย..
พวกเราคุยอะไรกันอีกนิดหน่อย ส่วนใหญ่จะเป็นคนข้างๆ กำชับทะโมนทั้งสี่ให้ทำตัวดีๆ ก่อนจะแยกกันเพื่อที่ทั้ง 5 คนจะไปยังบูธ twitch เรวี่ที่อมยิ้มเต็มแก้มก็พูดขึ้นมา
"วี่กับน้องไปก่อนนะ พี่เอกก็ไปเดท- เอ๊ย เดินเที่ยวงานกับพี่เบสให้สนุกล่ะ คิกคิก"
พูดจบไม่ทันให้พวกผมท้วงใดๆ แม่คุณก็ดันหลังน้องๆ ให้รีบเดินจากไปซะแล้ว
เอิ่ม สมกับเป็นสาววายตัวแม่จริงๆ
"งั้นไปคุณเบส เราก็ไปเดท เอ้ย เดินเที่ยวกันเถอะ" แหนะ นี่ก็เป็นไปด้วยเนอะ
ผมตวัดค้อนให้ แล้วเดินออกมาโดยไม่รอ แว่วเสียงหัวเราะเบาๆ ฟังดูโคตรน่าหมั่นไส้ ก่อนจะรู้สึกถึงน้ำหนักบนบ่า หันมองเห็นอีกคนกลั้นยิ้มจนตาหยี แกล้งกูได้นี่มีความสุขไม่เปลี่ยนเลยนะ
..ไม่เปลี่ยนไปเลย..
ทั้งที่กูกับมึง..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น