SecretAllYexiu: Be my
cat ❤
Pairing: หลานเหอ
x เยี่ยซิว
Rate: 18+
Warning: OOC
*ยึดดีไซด์คาแรกเตอร์ตามอนิเมะนะคะ
ถึงทรงผมหลานเหอจะทำร้ายใจเรามากก็เถอะ ฮือ
บางครั้ง
เขาก็อยากให้แฟนตัวเองอ้อนบ้าง
ถึงแม้แฟนคนที่ว่าจะมีนิสัยขี้เกียจ
ซกมก และหน้าไม่อายขั้นสุดยอดก็เถอะ!
หลานเหอได้แต่รำพึงรำพันในใจ
หลังจากได้รับข้อความจากมหาเทพเยี่ยชิวเรื่องโยกย้ายกิลด์ (อีกแล้ว)
เมื่อไหร่คนคนนี้จะเข้าใจสักทีนะว่าตนเป็นหัวหน้ากิลด์หลานซีเก๋อ หัวหน้ากิลด์นะ!
จะไปย้ายออกมาเข้ากิลด์ซิงซินได้ยังไง!!
ทั้งที่ตนก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดไปตั้งหลายรอบแล้วแท้ๆ
ท่านมหาเทพก็ยังจะมีน้ำอดน้ำทนมาตื้อให้ย้ายกิลด์อยู่นั่นแหละ
"ไม่!!
ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้ว ว่ายังไงผมก็ไม่ย้าย ไม่! ย้าย!" พิมพ์เน้นตัวหนาๆ ไปเลยว่ายังไง หลานเหอคนนี้ก็ไม่มีวันย้ายกิลด์!
"ใจร้ายจังนะ
แฟนทั้งคนชวน ยังจะปฏิเสธลงอีก" พิมพ์ตอบกลับมาอย่างไว
แล้วดู ดู๊ ดูเหตุผลของคนคนนี้สิ
ทั้งที่คิดว่าพอตกลงคบกันแล้วอีกฝ่ายจะยอมอ่อนข้อให้บ้างแท้ๆ แต่นี่อะไร
ดันใช้ความสัมพันธ์เป็นข้ออ้างมาต่อรองกันซะงั้น หน้าไม่อาย!!
หลานเหออยากจะร้องไห้
มือพิมพ์ตอบกลับไป "ไม่!!
ผมยังยืนยันคำเดิม ไม่ย้าย ก็คือไม่ย้าย!" พร้อมแนบอิโมติค่อนกอดอกแสดงจุดยืนไปให้อีกหนึ่งบรรทัด
"..." ยังจะมาจุดใส่อีก!
หลานเหอรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะตอบโต้อะไรต่อ
กำลังคิดอยู่ว่าคืนนี้ขอลางานซักวัน ออฟไลน์ไปนอนพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำดีมั้ย
เหลือบไปเห็นแจ้งเตือน QQ ตรงมุมขวาล่างของหน้าจอ
เลื่อนเคอเซอร์เมาส์ไปคลิก หน้าต่างสนทนาแสดงชื่อผู้ใช้ 'จวินม่อเซี่ยว'
"จะไม่มาจริงๆ
เหรอ?" คนคนนี้นี่ไม่รู้จักยอมแพ้จริงๆ
"ไม่
ก็คือ ไม่!" หลานเหอพิมพ์ตอบอย่างไวเช่นกัน
"งั้นแปบนะ"
หืม?
"??" หลานเหอส่งเครื่องหมายคำถามไป แต่ไม่มีคำตอบกลับมา
แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็เงียบไปเลย
หลานเหอนั่งรอก็แล้ว ตีมอนรอก็แล้ว ลุกไปเข้าห้องน้ำ ดื่มน้ำก็แล้ว
ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับ ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงจึงมีเสียงเตือนจาก QQ หลานเหอสลับหน้าจอเกม
กดเปิดหน้าต่างสนทนาขึ้นมา
'จวินม่อเซี่ยว
ส่งคำเชิญเข้าร่วมสนทนาแบบวิดีโอ'
' ยอมรับ /
ไม่ยอมรับ '
เชี่ย!
ถึงกับคอลมาเลยเรอะ!! แต่จะรับ หรือไม่รับดีล่ะ คบกันมา 3 เดือนกว่าแล้ว หน้าตาจริงๆ
ของอีกฝ่ายเป็นยังไงใช่ว่าจะเคยเห็น นี่คือโอกาสทอง! ฝ่ายนั้นถึงกับคอลมาเอง
นายจะไม่คว้ามันไว้จริงเหรอ!!
ประมวลความคิดเสร็จสรรพหลานเหอไม่รอช้า
กดตกลงเพื่อเข้าร่วมการสนทนาทันที
หน้าต่างข้อความเปลี่ยนเป็นใบหน้าของคนคนหนึ่ง
ผิวขาวติดซีด ผมสีดำดูชี้ฟูเล็กน้อย ดวงตาที่ดูง่วงซึมอยู่ตลอดเวลา
หางตาที่ตกลงเล็กน้อย ซึ่งเขาดันคิดว่ามันดูยั่วชะมัด ริมฝีปากที่มักพ่นแต่คำพูดชวนกระอักเลือดนั่น
เป็นสีชมพูสวยกว่าที่คิด หลานเหอรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ มองมันขยับอ้าออก
และมนตร์สะกดก็ถูกทำลายลงทันทีที่คำพูดหลุดออกมา
“เสี่ยวหลานหน้าแดงหมดแล้ว
คิดไม่ดีกับเกอเหรอ” ทำไมน้ำเสียงชวนโมโหแบบนี้ถึงได้ออกมาจากปากน่าจูบนั่นกันนะ
หลานเหออยากร้องไห้ กระแอมเล็กน้อยเพื่อเก็บอาการน่าอายของตัวเอง
“ผมแค่รู้สึกแปลกตาเท่านั้นแหละ
ก็คุณไม่เคยเปิดเผยหน้า ผมก็ไม่คิดว่ามหาเทพเยี่ยชิวจะดูหน้าเด็กกว่าที่คิด”
เสียงจะสั่นไหมนะ อย่าสั่นจนโดนจับได้ว่ากำลังตื่นเต้นสุดๆ ล่ะ!
เยี่ยซิวหัวเราะเล็กน้อย “แน่ล่ะ
นี่ฉันโกนหนวดเพื่อนายเชียวนะ” ยกมือขึ้นไล้คางประกอบคำพูด
เรียกเฉดสีแดงบนหน้าหลานเหอได้อีกรอบ “เสี่ยวหลานชอบรึเปล่าล่ะ?”
เท้าคางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พร้อมยกยิ้มมุมปากอีกนิด
แปร๊ดดดดด
หลานเหอยกมือปิดหน้า
ฟุบลงกับคีย์บอร์ด เมินเสียงระเบิดหัวเราะของอีกฝ่าย
นี่มันแย่
แย่ แย่สุดๆ ไปเลย คนคนนี้ทำไมถึงได้ชอบแกล้งตนนักนะ ในเกมก็โดนกดขี่
นี่แม้แต่นอกเกมตัวเองก็จะโดนคุณแฟนกิตติมศักดิ์ข่มเหงไม่ต่างกันเลยเหรอ!
หลังจากหัวเราะจนพอใจ
เยี่ยชิวก็พูดขึ้น “อ้อ ใช่
ชื่อจริงฉันคือเยี่ยซิวนะเสี่ยวหลาน เกออนุญาตให้เรียกเป็นพิเศษ”
"หือ?!"
หลานเหอผงกศีรษะขึ้นมามองหน้าคนพูด
เยี่ยชิว--เยี่ยซิวกำลังส่งยิ้มขบขันอยู่ตรงหน้า คำว่า 'พิเศษ'
ส่งผลต่อหัวใจโดยตรง มันเต้นดังซะจนน่ารำคาญ
ไหนจะไอ้ความร้อนผ่าวบนแก้มนี่อีก
วันนี้คงเป็นวันดีที่สุดตั้งแต่หลานเหอรู้จักมหาเทพองค์นี้
ได้เห็นหน้า
แถมได้มีสิทธิ์เรียกชื่อ 'จริงๆ'
ของอีกฝ่าย
นอกจากใช้มือจับอกข้างซ้ายไม่ให้ของข้างในเต้นแรงไปจนกระเด็นออกมาแล้ว
หลานเหอก็ได้แต่หลุบตามองอย่างอื่นนอกเหนือจากใบหน้าของอีกฝ่าย
แต่เหมือนจะยิ่งทำร้ายตัวเอง เมื่อสายตาถูกสะกดไว้ด้วยมือเรียวสวยของเยี่ยซิว
หลังมือดูเรียบเนียน
ไร้รอยตำหนิ นิ้วชี้เคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ
เรียวยาวและข้อนิ้วเล็กกว่าผู้ชายทั่วไป
หลานเหอพลันรู้สึกน้ำลายเหนียวติดคอขึ้นมาซะงั้น
………………………………………………………………………………..
"ไหน
ลองเรียกให้เกอฟังหน่อยสิ" เห็นเจ้าหนุ่มนี่เอาแต่จ้องเขาหน้าแดงแล้ว
เยี่ยซิวเกิดความรู้สึกอยากแกล้งขึ้นมา แล้วดูสายตาที่จ้องมือเขานั่นสิ จุ๊จุ๊
ช่างไม่รู้จักเก็บอาการเอาซะเลย
หลานเหอเงยหน้าขึ้น
ดวงตาสีดำสบกับเขาก่อนเบือนหลบอีกรอบ ดูเขินอายขณะออกเสียงตะกุกตะกัก "ยะ เยี่ยซิว"
อืม
รู้สึกดีกว่าที่คิด
"ดึงความกล้าออกมาหน่อย
น้องชาย เวลาเรียกต้องมองหน้าเจ้าของชื่อด้วยสิ" เยี่ยซิวตำหนิ
มองความกระอักกระอ่วนบนใบหน้าของคนหนุ่ม
หัวใจคนแก่กว่ารู้สึกกระชุ่มกระชวย มีแฟนเด็กคือนิพพาน ประโยคนี้คงจะจริง
เยี่ยซิวหลุดขำอีกแล้ว
ได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าลึก 'แฟนหนุ่ม 3 เดือน’ ของเขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตาสีดำสบเข้ากับลูกแก้วสีน้ำตาล ใบหน้าจริงจังซะจนเยี่ยซิวชักเริ่มประหม่า
แต่ยังเก็บอาการไว้ได้ ต่างกับหลานเหอที่ตอนนี้หน้าขึ้นริ้วแดงก่ำไปหมด
"เยี่ยซิว"
หลานเหอเรียก ไม่ติดขัดเท่าครั้งแรก หนักแน่นแต่แฝงความเขินอาย
และเยี่ยซิวต้องยอมรับว่ามันดีกว่าเมื่อกี้ 'เยอะ' ไม่รู้มาก่อน ว่าการถูก 'แฟนหนุ่ม' เรียกชื่อ จะรู้สึกดีได้ขนาดนี้
แต่เรื่องชื่อเรียกเป็นแค่ประเด็นรองที่เขายอมลงทุนเปิดเผยใบหน้า
คอลวิดีโอหาอีกฝ่าย ซึ่งโชคของเยี่ยซิวมีไม่น้อยเลย
ดูเหมือนว่าคืนนี้หลานเหอจะใช้คอมพิวเตอร์ที่บ้าน แทนในสโมสรหลานอวี่
หลบรอดการถูกคนรู้จักพบเห็น และหลีกเลี่ยงจอมปากมากบางคนกระจายข่าวอย่าง 'อดีตมหาเทพคนดัง ตกดึกเปลี่ยวใจ
คอลหาแฟนหนุ่มต่างสโมสร' ไปได้อย่างหวุดหวิด
"นายจะไม่ย้ายมาอยู่กิลด์ฉันจริงๆ
เหรอ"
นี่ต่างหาก
จึงจะเป็นจุดประสงค์หลักของการคุยกันคืนนี้
ไม่ใช่ว่าเขาแค่อยากเห็นหน้าคนที่คบกันมา 3 เดือนกว่าด้วยหรอกนะ
มองเห็นร่องรอยลำบากใจบนหน้าหลานเหอเขาก็พอจะเดาคำตอบได้
"ถึงคุณจะคอลมา
ผมก็ยังมีคำตอบให้แบบเดิมนั่นแหละ...ไม่เข้าครับ" นั่นไง
เยี่ยซิวดันลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้มอย่างขัดใจ
การได้หัวหน้ากิลด์หลานซีเก๋อที่รู้งานมาช่วยบริหารกิลด์ทุ่นแรงเขาไปได้มาก
ถึงตอนนี้อีกฝ่ายคล้ายจะทำหน้าที่ดูแลไปพร้อมกันทั้งสองกิลด์
แต่จะดีกว่านี้ถ้าได้มาอยู่ฝั่งทางนี้ถาวร แรงงานชั้นดี แถมยังเป็นสายลับให้ได้อีกด้วย!
เยี่ยซิวที่ตอนแรกตัดใจไปบ้างแล้วเรื่องดึงตัว
แต่เมื่อราว 3 เดือนก่อน
เยี่ยซิวถูกขอคบจาก 'ผู้ชาย' เป็นครั้งแรก
และเขาตอบตกลง ใจหนึ่งเพื่ออนาคตสายลับของทีม
อีกใจคือเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง
ก็ใครใช้ให้เจ้าหนุ่มนี่น่ารักน่าแกล้งถูกอกถูกใจเขาเองล่ะ!
แต่ดูท่าตอนนี้ชักจะไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่แล้ว
ไม่มีใครสอนรึไงว่าอย่าปฎิเสธผู้ใหญ่น่ะ
"จะไม่เปลี่ยนใจ?"
"ไม่มีวันครับ"
สายตามุ่งมั่น
"สาบานได้เลย
ว่างั้น?"
"ทั้งตัวทั้งหัวใจ
ผมอุทิศให้หลานอวี่ไปหมดแล้ว!"
"แล้วไหนว่าชอบฉันไง!"
หลานเหอแทบหน้าทิ่ม
"นี่มันไม่เกี่ยวกันซักหน่อย...ผมขอคุณเป็นแฟน
ก็เพราะผมชอบคุณมากนะ แต่กิลด์หลานซีเก๋อคืองานของผม อีกอย่างผมเป็นแฟนทีมหลานอวี่
เรื่องจะย้ายกิลด์เพราะคุณเป็นแฟนผมจะทำได้ยังไง!”
"นายชอบฉันน้อยกว่าหลานอวี่?"
เยี่ยซิวยังไม่หยุดไล่ต้อน
"..." หลานเหอจะร้องแล้ว จะร้องแล้วนะ! ดูจากหน้าตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั่นสิ
ที่จริงก็ใช่ว่าเยี่ยซิวจะอยากได้ตัวหลานเหอ
จนต้องกดดันอีกฝ่ายขนาดนั้น หลังจากโดนปฏิเสธมาตลอด แต่เห็นท่าทางลำบากใจนั่นไหม
น่ารักจะตาย!
แต่แกล้งมากไปคงไม่ดี
เดี๋ยวเด็กบางคนจะน้อยใจเอาได้ ดูสิ ตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ซะแล้ว
"ไม่เอาน่าเสี่ยวหลาน
เกอแค่หยอกเล่นเท่านั้นแหละ" ขยิบตาให้ทีนึงด้วย
หลานเหอหน้าแดงก่ำ
ทั้งฉิวทั้งอาย "คุณมัน...หน้าไม่อายที่สุด!"
เยี่ยซิวกลั้นขำจนหน้าแดง สุดท้ายก็ระเบิดหัวเราะ
ดีที่เขาอยู่ในห้องที่เจ้านายจัดแยกเป็นพิเศษให้ เลยทำอะไรได้เต็มที่
"ถ้าคุณยังไม่หยุดขำ
ผมจะไปนอนแล้วนะ!" อุตส่าห์หวังว่าจะได้ความประทับใจกับการคอลวิดีโอครั้งแรก
อย่างมองหน้าคุยกัน แล้วนี่อะไร เหมือนเปิดหน้ามาให้อีกฝ่ายแกล้งชัดๆ!
หลานเหอรำพึง
ได้ยินน้ำเสียงตัดพ้อ
เยี่ยซิวพลันนึกอะไรได้จึงเลิกขำ รู้สึกว่าเจ้าสิ่งนั้นที่น้องสาวซูเอามาให้จะยังอยู่นะ
"ไม่ขำแล้วๆ
แต่เสี่ยวหลานช่วยรอเกอสักประเดี๋ยวได้ไหม"
"หืม?"
ไม่รอให้ถาม
เยี่ยซิวถอดหูฟังยืนขึ้น เดินออกจากหน้าจอไป ฟังจากเสียงประตูเปิดปิดเบาๆ
หลานเหอคิดว่าอีกฝ่ายคงออกจากห้องไปแล้ว
รอไม่นาน
คิดว่าคงราวๆ 10-15 นาทีเห็นจะได้
เยี่ยซิวก็กลับมา ไม่ได้นั่งลงทันที กลับยืนอยู่อย่างนั้น
แล้วหยิบหูฟังขึ้นไปใส่แทน
ตอนนี้จากจอของหลานเหอจึงเห็นแค่หน้าอกลงมาถึงเอวเท่านั้น อืม ผอมกว่าที่คิด
"ฮัลโหลๆ
รอเกอนานไหม?" เยี่ยซิวทัก
"ไม่ครับ
แล้วนี่คุณมีอะไรอีกไหม"
"อะแฮ่ม
เสี่ยวหลานจะไม่ย้ายมาอยู่กิลด์ซิงซินจริงๆ เหรอ?" คำถามเดิม
เพิ่มเติมคือน้ำเสียงสั่นๆ คล้ายคนกำลังกลั้นขำ
คนคนนี้สรุปแล้วที่คอลมาก็เพื่อเรื่องนี้ กับแกล้งตนเท่านั้นหรอกเหรอ
หลานเหอคิดแล้วพาลหงุดหงิดขึ้นมา สาบานว่าเขาไม่ได้กำลังน้อยใจหรอกนะ
"ถ้าคุณไม่มีเรื่องอะไรแล้ว
งั้นผมขอตัวไปนอน--"
"อ้า
อย่าเพิ่งน้อยใจสิ เด็กๆ นี่เป็นอะไร แหย่นิดแหย่หน่อยก็งอนซะแล้ว"
เห็นหลานเหอพูดรัวเร็วคล้ายต้องการตัดบท
เยี่ยซิวจึงรีบเอ่ยขัด ยอมนั่งลงให้เห็นหน้าชัดๆ กลัวว่าใครบางคนจะหนีไปนอนจริงๆ
ก่อนเขาจะได้สนุก
และนั่น
ทำหลานเหออึ้งไปแล้ว...
ใบหน้าเยี่ยซิวยังคงดูง่วงงุนเช่นเดิม
ผมสีดำนั่นก็ยังดูยุ่งฟูแบบคนไม่ค่อยดูแลตัวเองเหมือนเดิม
แต่ที่เพิ่มเติมขึ้นมาคือหูแมว...
หูแมว
หูแมว!!!
รูปสามเหลี่ยมมีขนสีขาวปกคลุม
ตรงกลางมีพวงขนฟูสีเดียวกัน โผล่พ้นขึ้นมาจากเส้นไหมสีน้ำเข้ม มันควรจะน่าขำ
หลานเหอควรจะขำที่ผู้ชายอายุไม่ใช่น้อยๆ มาทำอะไรแบบนี้ แต่ให้ตาย
เขาดันคิดว่ามันโคตรจะดูดี--เซ็กซี่นิดๆ เมื่อรวมกับหางตาตกนั่น
กับท่านั่งท้าวคางอวดมือเรียวสวย และรอยยิ้มชวนหมั่นไส้ตรงมุมปาก และ บึ้ม
หลานเหอระเบิดตัวเองตายตรงหน้าจอนั่นเอง
สองตาจ้องเขม็ง
ปากอ้ากว้าง ในหัวเกิดเสียงวิ้ง--จากแรงระเบิดตัวเองภายในเมื่อกี้ ลืมสิ้นทุกอย่าง
ลืมแม้กระทั้งว่าตัวเองเพิ่งจะน้อยใจเยี่ยซิวขนาดไหน
อุปกรณ์สวมใส่ที่อีกฝ่ายเลือกหยิบขึ้นมาเพิ่มความแข็งแกร่งนี่มันบวกเพิ่มดาเมจมากเกินไป
แค่ยกมือตั้งท่า สกิลยังไม่ทันร่ายมา หลานเหอก็แถบเลือดแดงแล้ว
แต่ถ้าคิดว่าดาเมจจากท่าเมื่อกี้มีพลังทำลายล้างสูงมากแล้วล่ะก็
สิ่งต่อมาที่เยี่ยซิวทำถึงจะเรียกว่าปลดปปล่อยท่าใหญ่ กดสกิลเดียวฆ่าตายในพริบตา!
ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด
ทำตาปรืออีกหน่อย เอ่ยเสียงหวานๆ ว่า "เสี่ยวหลาน ไม่อยากมาอยู่กับเกอจริงๆ เหรอ?"
ตบท้ายด้วยการกัดปากล่าง ขยิบตา พร้อมยกมือขึ้นกำ แล้วทำท่า
‘เมี๊ยว’ ประกอบ
พรึบ!
หลานเหอปิดจอหนีไปแล้ว
………………………………………………………………………………..
หัวใจยังคงเต้นแรงแม้คอมพิวเตอร์จะถูกปิดไปสักพักแล้ว
หลานเหอนั่งสงบจิตสงบใจ บังคับ 'อะไรๆ' ให้มันสงบลงได้แล้วจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้
เดินลงจากห้องไปหาน้ำเย็นดื่ม
ห้องครัวอยู่ทางขวามือเมื่อลงจากบันได
มีมู่ลี่สีฟ้ากั้นประตู หลานเหอเดินเข้าไป ผ่านโต๊ะกินข้าวที่ทำจากไม้อัดขนาดสี่ที่นั่ง
หยุดยืนหน้าตู้เย็นขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ทำกับข้าว
ตู้เย็นมีไว้สำหรับแช่น้ำดื่มกับพวกอาหารแช่แข็ง มีไมโครเวฟอยู่ไม่ไกล
สะดวกใช้สำหรับหนุ่มโสด และอ่างล้างจานใกล้กับเตาแก๊ส
ที่จะเปิดใช้เฉพาะเวลากาน้ำร้อนไม่ทันใจเท่านั้น
หลานเหอเปิดประตูตู้เย็น
เอื้อมมือหยิบขวดน้ำดื่มออกมา ขณะกำลังเปิดฝาออก
สัมผัสนุ่มนิ่มรอบข้อเท้าทำเอาตกใจจนเกือบทำขวดลื่นหลุดมือ
หลานเหอก้มลงมองที่พื้น
พบตัวการที่เกือบทำให้เขาต้องเช็ดพื้นห้องครัวกลางดึก
ดวงตาสีเขียวสุกใสมองตอบอย่างไม่กลัวเกรง
ปลายหางฟูนุ่มสีขาวที่ทำเขาตกใจเมื่อครู่ ตอนนี้มันกำลังตบลงบนพื้นอย่างขัดใจ
ใบหูรูปสามเหลี่ยมสีเดียวกัน (สีเดียวกับของเยี่ยซิวด้วย ให้ตาย
เขาดันคิดถึงขึ้นมาอีกแล้ว) บิดเอียงไปด้านหลังมากกว่าปกติ บ่งบอกสภาวะอารมณ์ค่อนข้าง--หงุดหงิด?
เขาไม่ค่อยจะรู้เรื่องแมวด้วยสิ
ไม่เคยเลี้ยง และไม่คิดจะเลี้ยงมาก่อน เจ้าตัวนี้คนรู้จักฝากมาอีกที
บอกว่ากำลังย้ายบ้าน หลานเหออยู่คนเดียว แถมเป็นบ้านเดี่ยว
คงสะดวกกว่าฝากพวกที่อยู่คอนโด เขาเองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรจึงรับมา
โชคดี
เจ้านี่ว่าง่าย กิน นอน ขับถ่ายเป็นที่ ติดแต่ค่อนข้างเอาแต่ใจไปหน่อย
กลางคืนต้องนอนกับคน ไม่งั้นมันจะร้องไม่หยุด
เหตุผลอีกข้อที่ช่วงนี้ตอนค่ำหลานเหอต้องมาเข้าเกมด้วยคอมพิวเตอร์ที่บ้านแทน
เมื่อกี้ตอนคุยกับเยี่ยซิว
หลานเหอจำได้ว่ามันนอนอยู่บนเตียงด้านหลัง ไม่คิดว่าจะตามเขาลงมาด้วย
ถอนหายใจ
เปิดฝาขวดน้ำยกขึ้นดื่มสองอึก ก้มลงมอง เจ้าเหมียวเปอร์เซียสีขาวยังนั่งอยู่
หลานเหอคร้านจะสนใจ ปิดฝาขวด เก็บเข้าตู้ ปิดประตูตู้
ก้มมองอีกที--ยังนั่งจ้องอยู่
จากตอนแรกที่ว่าจะไม่สนใจ
หลานเหอเริ่มคิดจริงจังแล้วว่า หรือมันจะหิว จำได้ว่าเมื่อเย็นเขาก็ให้อาหารตามปกติไปแล้ว
หนึ่งคน
กับหนึ่งตัว คนหนึ่งยืน ตัวหนึ่งนั่ง จ้องตากันเงียบๆ
บนพื้นห้องครัวอย่างไม่มีใครยอมใคร สุดท้าย หลานเหอเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน
คุกเข่าลงลูบหัวเจ้านายตัวน้อย(ของคนอื่น)
"เสี่ยวไป๋
นายหิวงั้นเหรอ?" ลูบๆ
"เมี๊ยว~"
เจ้าเหมียวขานรับทีหนึ่ง หัวปุกปุยดุนดันมือหลานเหอ เชิงให้ถอยออก
มันก้าวอย่างอาจหาญขึ้นเหยียบบนหน้าขาของหลานเหอ
เขามองดูมันพยายามดันตัวขึ้นซุกอก
ก่อนจะร้องอ้อ เมื่อเข้าใจว่าเสี่ยวไป๋ต้องการอะไร "ฮะๆ นายอยากให้อุ้มงั้นเหรอ" เจ้าเหมียวเงยหน้ามองแทนคำตอบ
หลานเหอหลุดขำพรืดกับพฤติกรรมช่างเอาแต่ใจ
แต่ก็ช่างอ้อนนั่น หวนนึกถึงใครบางคน สุดแสนเอาแต่ใจ เรื่องอ้อนหรือไม่เคยมี
จะมีก็แต่หาเรื่องแกล้งเขาตลอด ยิ่งช่วงหลังความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นคนรัก
ยิ่งหนักข้อเข้าไปใหญ่
คิดแล้วก็เผลอถอนหายใจหนักๆ
ได้ยินเสียงเมี๊ยวคล้ายปลอบใจจากเจ้าตัวขนในอ้อมแขน หลานเหอน้ำตาตกใน
ถ้าแฟนเขาช่างอ้อนช่างเอาใจอย่างเสี่ยวไป๋บ้างสักนิดก็คงจะดี
แล้วหนึ่งคน
กับหนึ่งตัวก็พากันเข้านอน
………………………………………………………………………………..
หนัก
อึดอัด ชา
คือความรู้สึกแรกรับอรุณของหลานเหอในเช้านี้
ปกติจะมีบ้างที่เสี่ยวไป๋ขึ้นมานอนบนตัวเขา เวลาอากาศหนาว หรือเวลาฟ้าร้องเสียงดัง
ถึงน้ำหนักของแมวหนึ่งตัวจะไม่เบา
หากทับอยู่บนปอดของคุณ แต่มันก็ไม่ควรจะหนักถึงขั้นหายใจลำบาก
หรือชาไปหมดทั้งแขนขาแบบนี้!
หลานเหอลืมตามองเพดานปริบๆ
หรือเขาจะถูกผีอำ? ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ไม่เคยอยู่ในหัวเขา
ถึงเป็นผี นี่กี่โมงกี่ยามแล้วยังไม่กลับหลุมทำอะไร หลอกเพลินจนลืมเวลาเรอะ!
ขณะกำลังคิดฟุ้งซ่านก็มีบางอย่างฟาดลงมาโดนแก้มจนหลานเหอสะดุ้งออกจากภวังค์
มันไม่ได้เจ็บ ออกจะนุ่มซะด้วยซ้ำ หลานเหอเหลือบมองตาม แขนขายังขยับไม่ได้
ในระดับสายตาปรากฏแท่งขาวๆ อวบๆ อันหนึ่ง...
......หางแมว?
น่าจะใช่
หลานเหอคิดว่านะ แต่เป็นหางแมวที่ดูจะ 'ใหญ่' ไปหน่อยสำหรับเปอร์เซียร์ขนาดมาตรฐาน
เพราะฉะนั้นตัดเสี่ยวไป๋ออกไป
หลานเหอจ้องมองมันกระดิกไปมาตรงหน้า
พบว่านอกจากมันจะ 'ใหญ่'
จนผิดขนาดแมวแล้ว กะด้วยสายตาคงหนาราวๆ กำมือได้รอบพอดี
เจ้าหางนี่มีขนสั้นสีขาว ต่างจากขนยาวฟูของเสี่ยวไป๋อย่างเห็นได้ชัด
เลื่อนสายตาตามปลายหางขึ้นไป
จรดส่วนโคนที่โผล่พ้นออกมาเหนือสะโพกเปลือยขาวอวบอิ่ม
ต้นขาที่ขาวเนียนพอกันงอพาดขวางบนตัวหลานเหอ อืม
นี่คือสาเหตุของอาการผีอำเช้านี้สินะ
เดี๋ยวนะ...
สะโพก? เปลือย?
“ว้ากกกกกกก”
หลานเหอแหกปากลั่นทันที
พยายามขยับเพื่อพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
แต่เพราะร่างกายส่วนใหญ่ถูกทับอยู่จึงทุลักทุเลน่าดู ‘คน’ หรือ
‘อะไร’ สักอย่างบนร่างคงจะเริ่มรำคาญ
หางยาวสีขาวนั่นสะบัดฟาดกลางหน้าเขาดัง เพียะ ก่อนมันจะยอมขยับลุกลงจากตัวเขา
เลื่อนไปนอนบนพื้นที่ว่างข้างๆ แทน
เมื่อเป็นอิสระ
หลานเหอไม่สนใจอาการชา รีบสะบัดผ้าห่มออก พุ่งตัวลุกออกจากเตียง
รีบเกินไปจนลืมเรื่องถูกทับจนชา ขาสองข้างจึงไม่ประสานหน้าที่กับสมอง
ล้มโครมกองอยู่ข้างเตียงตรงนั้น สภาพอเนจอนาถขั้นสุด
คล้ายเสียงหัวเราะเยาะเย้ย
ที่คุ้นแสนคุ้นดังจากบนเตียง หลานเหอชักเริ่มหงุดหงิด ตื่นขึ้นมาเจอสภาพแบบนี้
ใครบ้างล่ะจะอารมณ์ดียิ้มรับไหว ยิ่งเมื่อคืนเพิ่งจะโดนแฟน ‘ยั่ว’ โมโหมา
เช้านี้ตื่นมาเจอเรื่องแปลกกวนใจ ความขุ่นมัวยิ่งถูกกวนจนขุ่นข้น
รวบรวมลมปราณลองขยับร่างกายจนแน่ใจว่าหายชาแล้วตัดสินใจลุกพรวดจากพื้นข้างเตียง
ยืนขึ้นเตรียมกระโจนใส่ตัวอะไรก็ตามที่อยู่บนเตียงเขา
ทว่า...
ภาพตรงหน้าทำเอาหลานเหอเข่าอ่อนอีกรอบจนต้องเกาะขอบเตียงไว้
กันทรุดลงไปนอนบนพื้นให้ทุเรศอีกรอบ สองตาจ้องเขม็งไปยัง ‘สิ่ง’ ที่โผล่มาอยู่บนเตียงเขา
สีขาว
ร่างค่อนข้างผอม
เปลือยผิวขาว
หูและหางที่ปกคลุมไปด้วยขนสีขาว
หลานเหอพบว่าตัวเองกำลังหน้ามืดตาลาย
เมื่อเผลอมองสบเข้ากับลูกแก้วซุกซนสีน้ำตาลใส ใบหน้าคุ้นตากำลังส่งยิ้มยวนใจมาให้
ร่างเพรียวนอนขดตัวหันมาทางเขา ใบหูที่ดูท่าทางจะนุ่มลู่แนบไปกับหลังศีรษะ
หางสีขาวกวัดไกว ส่วนปลายตบลงเบาๆ บนที่นอนนุ่ม บ่งบอกว่ากำลัง ‘อารมณ์ดี’ ริมฝีปากสีชมพูอ้าออก
เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กตรงมุมปากทั้งสอง เสียงที่หลุดออกมายังคงฟังดูกวนอารมณ์
แต่กลับแฝงโทนเสียงออดอ้อนอยู่ในที
“อรุณสวัสดิ์เสี่ยวหลาน
ตื่นแล้วก็มาเล่นกับเกอหน่อยสิ เหมียว~” มือสวยยกขึ้นกำ
ทำท่าเลียนแบบมือของแมวประกอบเสียงร้อง
พรวดดดด!!!
หลานเหอยกมือกุมจมูกแทบไม่ทัน
สัมผัสเปียก และกลิ่นสนิมที่อบอวลในปากบอกว่ากำเดาเขาไหลออกมามากขนาดไหน
โชคดีที่เขาไวพอจะถอยห่างจากเตียงก่อนยกมือขึ้นปิดจมูกทัน
ไม่งั้นคงได้ซักผ้าปูที่นอนใหม่แน่ หลานเหอรู้ว่าตนเองไม่ใช่เด็กหนุ่มใสซื่อ
แต่ก็ไม่ใช่คนลามกขนาดที่ว่าเห็นภาพเย้ายวนอารมณ์แค่นี้ถึงกับหน้ามืดคุมตัวเองไม่อยู่
(ถึงมือจะยังกุมจมูกก็เถอะ)
เจ้าเหมียว
'เยี่ยซิว'
บนเตียงเอียงคอมองเขา รอยยิ้มเยาะถูกส่งมาให้
มือเรียวสวยยกขึ้นท้าวคางจ้องตรงมา สายตาดูมีเลศนัยมองสำรวจเขาไปทั่ว หยุดมองตรง
‘จุดนั้น’ นานเป็นพิเศษ
หลานเหอหน้าแดงวาบร้อนไปทั้งตัว แต่ความสงสัยยังคงอยู่
และเยี่ยซิวก็ขัดประโยคคำถามในหัวของเขาด้วยคำพูดประโยคถัดมา
"ไปล้างหน้าล้างตา
‘จัดการ’ ตัวเองซะก่อนไป
แล้วเกอจะคิดดูอีกทีเรื่องตอบคำถามเสี่ยวหลาน"
และนั่นทำให้หลานเหอคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วระดับอี้เชียงชวนหยุนตอนใช้ปืนบิน
หลังปิดประตูห้องน้ำเสียงดังเกินจำเป็น
วิ่งตรงไปยังอ่างล้างหน้า เปิดก๊อกวักน้ำขึ้นมาล้างคราบเลือด รอจนกำเดาหยุดไหล
เป็นหลานเหอเองที่แทบจะไหลลงไปกองกับพื้นแทนเลือด เขาถอยหลังพิงผนังห้องน้ำ ค่อยๆ
ผ่อนลมหายใจขณะที่หัวใจยังคงรัวไม่หยุด ชายหนุ่มก้มมองตัวเอง เห็น 'อะไร' ที่มันดุนดันเนื้อผ้าบางของบ็อกเซอร์ออกมาแล้วอยากจะโขกหัวกับกำแพงสักสองที
อยากจะบอกว่าเป็นปฏิกิริยาปกติของผู้ชายตอนเช้า แต่พอนึกถึงก้นขาวๆ กับมือสวยๆ
นั่นแล้ว หลานเหอพบว่าเขาโหกตัวเองไม่ลง
มองความเป็นชายคับพองอยู่ใต้เนื้อผ้า
ตื่นตัวเต็มที่กับภาพของ ‘แฟน’
ในแบบที่ผู้ชายหลายๆ คนคงเคยฝันถึง--เปลือย พร้อมพร็อพหู หาง
บนเตียงอุ่นๆ ยามเช้า หลานเหอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่
ลังเลระหว่างจะทำให้ตัวเองสงบด้วยการเอาน้ำเย็นๆ ราด หรือใช้มือให้มันเสร็จๆ
ไปก่อนดี แต่พอนึกถึงคนที่บอกว่าจะรอ
หลานเหอตัดสินทำมันพร้อมกันทั้งสองอย่างไปเลย!
สะบัดเสื้อผ้าออกจากร่าง
ก้าวเข้าไปยืนใต้ฝักบัว ปรับอุณหภูมิไปที่น้ำอุ่น ถึงจะร้อนรุ่มยังไง
เขายังไม่อยากแข็งตายไปกับอากาศหนาวตอนเช้าหรอกนะ
ก้มมองความตื่นตัวที่กำลังชูชัน
มือกดครีมอาบน้ำจนชุ่มฝ่ามือ
เอื้อมลงไปใช้มือข้างที่เต็มไปด้วยสบู่เหลวกอบกุมตนเองไว้
กำกระชับรอบขยับขึ้นลงด้วยจังหวะเชื่องช้า
ในหัวหวนนึกถึงสะโพกอิ่มประดับหางฟูฟ่องสีขาวพิสุทธิ์
เรียวขาขาวผ่องที่คงจะขึ้นรอยช้ำอย่างง่ายดาย หากเผลอจับแรงเกินไป
มือขยับรูดรั้งแรงขึ้นเมื่อนึกถึงดวงตาหรี่ปรือ ยวนเย้าอย่างนางแมวช่างยั่ว
อารมณ์ไต่ขึ้นสูงตามลำดับ
หลานเหอพิงผนังหอบหายใจ ส่วนปลายเริ่มมีน้ำใสผุดซึม
นึกถึงมือเรียวคู่นั้นที่เขาติดใจตั้งแต่แรกเห็นเมื่อคืน
ส่วนที่สวยงามที่สุดในตัวเยี่ยซิว จะเป็นยังไงนะ
ถ้าเปลี่ยนมือหยาบของเขาเป็นมือของอีกฝ่าย คงจะทั้งนุ่ม ทั้งรู้สึกดี
หลานเหอขยับมือเร็วขึ้น และ--
ปัง
ปัง ปัง!
เฮือก!!
ขณะเห็นขอบสวรรค์อยู่รำไรก็ถูกฉุดให้ตกนรกด้วยเสียงเคาะราวกับจะพังประตูเข้ามา
หลานเหอหงุดหงิดสุดใจ ลังเลระหว่างปฏิบัติ ‘ภารกิจ’ ต่อไป
เมินเสียงเคาะที่ยังดังอย่างต่อเนื่องนั่นไป หรือสวรรค์ล่ม เดินไปเปิดประตูแล้วจับ
‘แมว’ ข้างนอกนั่นมา ‘ลงโทษ’
ดี
ปัง
ปัง ปัง!
“เฮ้
เสี่ยวหลาน” คราวนี้ส่งเสียงเร่งมาด้วย!
หลานเหอพยายามข่มอารมณ์
ช่วงล่างปวดหนึบไปหมด ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย กลั้นใจตะโกนตอบคนหน้าประตู “มีอะไรอีกครับ! ผมอาบน้ำอยู่นะ!”
เสียงเคาะเงียบไปพักหนึ่ง
มีเพียงเสียงน้ำตกกระทบพื้นและเสียงหอบเล็กน้อยของตัวหลานเหอ
น้ำอุ่นทำร่างเขาร้อนไปหมด ใบหน้าแดงก่ำ และส่วนปลายแก่นกายที่แดงก่ำยิ่งกว่า
กำลังตัดสินใจที่จะเมินเยี่ยซิวไปซะ รีบๆ รูด รีบๆ อาบน้ำให้เสร็จๆ ไป
แล้วออกไปจัดการคนข้างนอกซะทีก็มีเสียงขานตอบกลับมาซะก่อน
“หืมม
อาบน้ำแน่เหรอหลานเหอ?” เชี่ย!! หรืออีกฝ่ายจะได้ยิน!?
แต่เขามั่นใจว่าประตูหนาพอ เสียงน้ำดังพอ
และเขาก็ไม่ได้ครางดังขนาดนั้น!
“แน่นอนสิ!
คุณไล่ให้ผมมาอาบเองนะ”
“ฮะฮะ
เสี่ยวหลานเอ้ย คิดว่าเสียงต้องเบาขนาดไหน หูแมวถึงจะไม่ได้ยินกันละหือ”
เชี่ย!
เชี่ย! เชี่ย!! เขาลืมไป! ตอนนี้เยี่ยซิวมีหู ‘แมว’ ด้วยนี่หว่า
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมมันถึงงอกขึ้นมาได้ก็เถอะ! ไม่สิ
แค่เรื่องที่ว่าเยี่ยซิวโผล่มาอยู่ในห้องนอนของเขา
บนเตียงของเขาได้ยังไงก็แปลกพอแล้ว!
“เอ๋
เกอพูดแทงใจล่ะสิ เสี่ยวหลานถึงได้เงียบไปเลย”
“อ๊ะ
หรือเกอมา ‘ขัด’ เสี่ยวหลานสินะ”
หลานเหอได้ยินเสียงสูดหายใจของตัวเอง
“งั้นเชิญต่อเลยๆ
ไม่ต้องเกรงใจ คิดซะว่าเกอไม่ได้อยู่ในห้องก็ได้”
“เฮ้อ
แต่หนุ่มๆ นี่ไม่ไหวเลยนะ ทำอะไรก็ ‘ชักช้า’ แถมชอบทำ ‘เสียงดัง’ อีกต่างหาก
ใช้ไม่ได้เลย”
ปึด
บางอย่างในหัวขาดผึง “ท่านเทพครับ!!!”
หลานเหอตะโกนเรียกอีกฝ่าย
ลืมตัวจนใช้คำเรียกแบบในเกมเวลาโดนแกล้งจนอ่วม
ทั้งอายทั้งฉุนกับคำเน้นเสียงแบบแฝงความนัย
แต่ทว่าประโยคถัดมาของเยี่ยซิวหยุดคำพูดที่คิดจะโต้เถียงเอาไว้ “เอ หรืออยากให้เกอเข้าไป ‘ช่วย’ อาบน้ำดีไหมล่ะ หืม?”
หลานเหอเผลอคิดตาม
และ... ปัง! พรวด!
เขาเสร็จ
เพียงแค่นึกถึงเรือนร่าง กับมืออีกฝ่าย จากที่ค้างเอาไว้ เขาก็เสร็จทันที
ถ้าคิดว่าการสำเร็จความใคร่ราวเด็กหนุ่มเพิ่งหัดดูหนังโป๊เป็นเรื่องน่าอายแล้วล่ะก็
ยังมีเรื่องให้ได้ขายขี้หน้ามากกว่านี้ เมื่อเสียงประตูห้องน้ำกระแทกเปิดออก
พร้อมการปรากฏตัวของแฟนของเขา ยืนจังก้าหน้าประตูในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัว
(ขอบคุณสวรรค์ ที่เยี่ยซิวยังหาอะไรมาปกปิดท่อนล่าง) และเมื่อทั้งสองสบตากัน
ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่แกนกายแข็งขืนในมือหลานเหอปลดปล่อยออกมาพอดี
“เอ๋
เสร็จธุระแล้วหรอกเหรอ เกอว่าจะเข้ามา ‘ช่วย’ สักหน่อย น่าเสียดายนะ!” เยี่ยซิวจ้องหลักฐานขาวขุ่นในมืออีกฝ่ายถูกชะล้างด้วยสายน้ำอุ่นลงสู่พื้นห้องน้ำ
เอ่ยประโยคหน้าไม่อายด้วยโทนเสียงหยอกเย้า
ความสงสัยว่าเยี่ยซิวเปิดประตูเข้ามาได้ยังไง
ถูกแทนที่ด้วยความอายมหาศาล ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ เมื่อหลานเหอรู้สึกราวกับถูกบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว
ยิ่งนึกถึงเรื่องที่ตนโดนอีกฝ่ายยั่วเย้าหยอกล้อมาตลอด
ทบต้นทบดอกจนพอกพูนเป็นลาวาเดือดพล่าน และ ตูม—ความอดทนระเบิดออก
เขา.
จะ. ไม่. ทน. มัน. แล้ว.
ไวเท่าความคิด
หลานเหอสาวเท้าเข้าประชิดร่างครึ่งแมวตรงหน้าประตู ไม่สนแม้กระทั่งว่าตนเองจะเปลือยเปล่า
เมินเสียงอุทานเมื่อเขากระชากเจ้าแมวจอมยั่วเข้ามาใกล้ ตวัดแขนรัดรอบเอวบาง
บดจูบลงบนริมฝีปากปิดกั้นคำพูดชวนโมโห
“อ๊ะ อืม..”
เยี่ยซิวครางในลำคอ ด้วยส่วนสูงที่มากกว่าไม่เป็นอุปสรรคต่อหลานเหอ
คนเด็กกว่าดูดดึงริมฝีปากล่างของเยี่ยซิว เกิดเสียงน่าอายสะท้อนก้องห้องน้ำ
หลานเหอใช้แรงดันร่างผอมจนชิดผนัง ปมผ้าขนหนูคลายออกและหลุดร่วงลงกองบนพื้น
ไม่ได้รับความสนใจอีก สองร่างแนบชิดไร้สิ่งขวางกั้น
ความเย็นเฉียบตัดกับอุณหภูมิกายพาให้ยี่ยซิวครางลึก
ความต้องการเพิ่มสูง แสดงออกทางกายส่วนแสดงความเป็นชายชูชันบดเบียดกันจนเฉอะแฉะไปหมด
พวงหางนุ่มฟูของเยี่ยซิวตวัดคลอเคลียเข้ากับต้นขาของหลานเหอ
ชวนจักจี้จนคนหนุ่มกว่าต้องละมือข้างหนึ่งจากการบีบเค้นสะโพกมน
เลื่อนลงคว้าหมับเข้าที่ท่อนหางนุ่ม
“อ๊ะ อา”
การจูบเปลี่ยนองศาจนมีเวลาพักหายใจ เยี่ยซิวเผลอหลุดคราง
เมื่อมือร้อนของอีกฝ่ายรูดรั้งตามความยาวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลานเหอเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
ผละริมฝีปากออก เกิดสายเชื่อมโยงสีใสระหว่างกัน
สองตาจ้องมองเรียวปากฉ่ำวาวแดงก่ำของคนตรงหน้า มือข้างหนึ่งรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิด
เมื่อหลานเหอเริ่มขยับมือไปตามความยาวของหางจรดโคน เยี่ยซิวสะดุ้ง
นัยน์ตาหรี่ปรือยิ่งส่งให้หางตาตกนั่นดูยวนเย้าขึ้นไปอีก
สะโพกขยับตามการชักนำของมือร้อนอย่างเผลอไผล ซุกซบใบหน้าลงบนบ่าของหลานเหอ
เมื่อการขยับนั้นนำพาให้ส่วนอ่อนไหวของทั้งคู่เสียดสีเข้ากับหน้าท้องของกันและกัน
ความรัญจวนก่อตัวจนเยี่ยซิวต้องระบายออกด้วยการขบกัดเบาๆ
ตรงซอกคอของหลานเหอ หลุดเสียงครางแบบแมวๆ
ทุกครั้งที่ส่วนปลายแก่นกายเสียดสีเข้ากับกล้ามเนื้อแอบโดเมนของชายหนุ่ม
หลานเหอเองก็ไม่น้อยหน้า
พรมจูบไหล่ขาวเนียนจนปรากฏรอยจ้ำแดงไปทั่ว
สองหูสดับฟังบทเพลงแว่วหวานยามเขาเร่งมือหยอกเย้าเรียวหางของเจ้าเหมียว
ความเป็นชายคับพองจนปวด เพียงแค่การเสียดสี คงไม่สามารถช่วยทั้งเขาและเยี่ยซิวได้
หลานเหอจึงตัดสินใจละมือจากโคนหางนุ่มฟู
สองมือออกแรงดันร่างผอมจนแนบติดผนังอีกครั้ง
เยี่ยซิวที่กำลังมัวเมามองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ
ใบหูขาวแนบลู่ไปกับศีรษะ ดวงตาหรี่ลง สีหน้าเคลิบเคลิ้มมึนงงคล้ายแมวยามเมาแคทนิป
หลานเหอจ้องพลางกลืนน้ำลาย
ความร้อนในกายพุ่งสูงจนต้องหาทางออกด้วยการยกขาข้างหนึ่งของเจ้าเหมียวตรงหน้าขึ้น
ใช้ส่วนสูงของอีกฝ่ายให้เป็นประโยชน์ด้วยการสอดมือลองลอดอ้อมต้นขา
บังคับให้เยี่ยซิวต้องตวัดรัดรอบเอวสอบ
หลานเหอขยับร่างเข้าชิดจนแก่นกายของทั้งคู่ทักทายกันอย่างแนบแน่น
มืออีกข้างชักนำให้เยี่ยซิวโอบรอบคอตัวเอง
เมื่อเขาลดมือลงกอบกุมท่อนเนื้อทั้งสองเข้าด้วยกันและเริ่มขยับ
เยี่ยซิวครางเครืออย่างทนไม่ไหว
“อา เสี่ยว
อ๊ะ..หลาน เมี๊ยว..”
เสียงร้องคล้ายแมวหลุดออกมาจากปากบางเป็นช่วงๆ
ฟังดูกระตุ้นเร้าจนหลานเหอครางต่ำในลำคอ ส่วนปลายของทั้งสองเริ่มหลั่งออกมา
เกิดเสียงเปียกแฉะยามมือหยาบขยับไหว ชักนำให้ราคะยิ่งโหมกระพือ
สองร่างเอนไหวไปตามแรงปรารถนา
หอบหายใจใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายเฉพาะของกันและกัน เยี่ยซิวก้นหน้าซบลงกับบ่าคนเตี้ยกว่า
เปล่งเสียงหอบครางสลับร้อง ‘เมี๊ยว’
ไม่หยุดเมื่อหลานเหอยิ่งเร่งมือรูดรั้ง
ใบหูรูปสามเหลี่ยมกระดิกรับเสียงครางของเจ้าตัว
หลานเหอจ้องมองมัน ก่อนตัดสินใจอ้าปากเป่าลมลงไปเบาๆ
และร่างในอ้อมกอดเขาก็เกร็งขึ้นมาทันที เพียงแวบเดียว
ก่อนจะกลับไปอ่อนระทวยซุกซบเข้ากับเขาตามเดิม
หลานเหอเลียริมฝีปากอย่างนึกสนุก
มือยังไม่หยุดทำหน้าที่ ขณะแตะริมฝีปากลงไปบนใบหูประดับขนฟูขาว
มันนุ่มและหอมกว่าที่คิด (จากที่เยี่ยซิวบอกเขาว่าตนเองไม่อาบน้ำมานานแค่ไหน)
ให้สัมผัสชวนจักจี้ หลานเหอตัดสินใจงับลงไป
ไม่แรงแต่ก็ไม่เบาจนเยี่ยซิวหลุดเสียงครางเครือออกมา “เมี๊ยว..อา..” พร้อมกันนั้นสะโพกใต้มือเขาก็กระตุก แก่นกายในมือทะลักทะลาย
เยี่ยซิวเสร็จ
เพียงเพราะว่าเขาขบใบหูนั่น
มองร่างสั่นน้อยๆ
อย่างคนเพิ่งปลดปล่อยในอ้อมแขนแล้วหลานเหอพลันฮึกเหิมขึ้นมา
เขายังไม่ได้รับการปลดปล่อย
ยังคงแข็งขึงภายใต้มือของตัวเองซึ่งยังคงกำกระชับตัวตนของคนทั้งคู่เอาไว้
กลางกลายปวดหนึบไปหมด แต่หลานเหอมีความคิดที่ดีกว่าการใช้มือช่วยตัวเอง
แมวน้อยตรงหน้าหอบหายใจอยู่พักหนึ่ง
รวบรวมสติกลับมาได้จึงเอ่ยขึ้น
“คิดจะจับขาเกอไปถึงเมื่อไหร่ เกอเสร็จธุระแล้ว ปล่อยลงได้แล้วล่ะ”
พอตัวเองไปแล้วก็คิดทิ้งคนอื่นไว้กลางทางซะงั้น ฮึ่ม!
หลานเหอไม่ตอบ
ยอมปล่อยแขนข้างที่สอดรั้งต้นขาขาวไว้ เมื่อลงมายืนสองขา
เยี่ยซิวรู้สึกเซวูบหนึ่งจนหลานเหอต้องเข้ามาประคอง
มองเมินสิ่งที่กำลังชี้โด่เด่เบียดเสียดตรงต้นขาไปชั่วคราว มหาเทพอย่างเขาที่วันๆ
อยู่แค่หน้าจอคอมเล่นแต่เกม เรื่องช่วยตัวเองทำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ยังลืมไปแล้ว
นับประสาอะไรกับให้คนอื่นทำให้ การปลดปล่อยครั้งนี้จึงทำเอาเยี่ยซิวแทบหมดแรงยืน
และด้วยสภาพที่ปลดความระแวดระวังออกจนหมด
เยี่ยซิวไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ ยามถูกฉุดกระชากลงไปนอนราบกับพื้น
โดยมีหลานเหอขึ้นคร่อมอยู่ข้างบน
“เหวออ!”
ด้วยการเตรียมการอย่างดี
ศีรษะของเยี่ยซิวจึงไม่ต้องกระแทกพื้นกระเบื้องจนสลบ
มือของหนึ่งของหลานเหอช่วยรองรับเอาไว้ โดยอีกข้างถูกใช้ค้ำยัน
สองขากางกั้นคร่อมเหนือสะโพกขาว กักขังเจ้าแมวน้อยเอาไว้ภายใต้ร่างอย่างสมบูรณ์
ในสภาพตกเป็นรอง
ใบหน้ายังคงระบายด้วยรอยยิ้มกวนอารมณ์ ที่ยามนี้ช่างดูกวน ‘อารมณ์’ ของเขาจริงๆ
ในความคิดของหลานเหอ ท่อนล่างยังคงแข็งขึง--ไม่ได้รับการปลดปล่อย
“ฮะฮะ
คิดจะทำอะไรงั้นเหรอ เสี่ยวหลาน” เยี่ยซิวกล่าว
เย้ายั่วซะไม่มี ปลายหางซุกซนเมื่อมันถูเข้ากับ ‘ส่วนนั้น’
ของหลานเหออย่างตั้งใจ เขากัดฟันกรอด--โดนแกล้งอีกแล้ว
“คุณมันหน้าไม่อาย
รู้ไหม อา” หลานเหอเอ่ยเสียงเครือ
ยามความนุ่มฟูถูกเปลี่ยนเป็นเนื้อด้านของเข่า ขยับเสียดสีกับความเป็นชายตรงหว่างขา
หยาดหยดจากความอัดอั้นผุดซึมไม่หยุดจนเปื้อนย้อยลงตามเรียวขาขาว
เยี่ยซิวหัวเราะคิกอย่างถูกใจ
เงยหน้าขึ้นแตะริมฝีปาก ช่วงชิงเสียงครางของหลานเหอเอาไว้ในปาก ตวัดยึดมันด้วยลิ้นสากแบบแมว
แปลกแต่รู้สึกดีเมื่อมันไม่อยู่นิ่ง ลากไล้ไปตามไรฟัน
พัวพันเข้ากับลิ้นร้อนของหลานเหอ
ทว่า
เพราะเพิ่งเสร็จไปก่อนรอบหนึ่ง เพียงแค่นี้จึงไม่พอสำหรับหลานเหอ ชายหนุ่มคิด
ค่อยๆ ดึงมือออกจากใต้ศีรษะอีกฝ่าย เลื่อนมือลงจับต้นขานุ่มอย่างคนไม่ค่อยมีกล้ามเนื้อให้แยกออก
เยี่ยซิวไม่ขัดขืน ซ้ำยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
ผ่อนคลายตัวเองเมื่อนิ้วมือหนึ่งแตะลงยังช่องทางด้านหลัง
เยี่ยซิวหลุดครางในลำคอ
ยามเมื่อนิ้วแข็งพยายามฝืนแทรกจีบเนื้อเข้าไป
ความเจ็บตีตื้นขึ้นมาเมื่อข้อแรกผ่านเข้ามาได้ เจ้าเหมียวชักเริ่มขัดใจที่เจ้าเด็กนี่ช่างไร้หัวคิดสิ้นดี
อยากจะออกปากเหน็บเข้าให้ ติดเสียว่าตอนนี้ปากยังไม่ว่างทำ
แต่เหมือนอีกฝ่ายจะเริ่มรู้ว่าฝนไปมีแต่จะทำให้เสียเรื่อง
ซ้ำคนรักตัวเองมีแต่จะเจ็บตัว นิ้วถูกถอนออก
เยี่ยซิวมองตามเมื่อหลานเหอผละออก
ลุกขึ้นเดินไปยังส่วนอาบน้ำและกลับมาพร้อมขวดครีมอาบน้ำในมือ มันถูกวางเอาไว้ข้างๆ
หลานเหอกดหัวปั้มจนของเหลวกลิ่นพีชชุ่มมือไปหมด ก้าวขึ้นคร่อมร่างบนพื้นอีกครั้ง
ดูจริงจังซะจนเยี่ยซิวอดแกล้งไม่ได้
“ฮะฮะ
ไม่ยักรู้ว่าท่านหัวหน้ากิลด์หลานซีเก๋อจะมีรสนิยมชอบของหวานนะเนี่ย” เยี่ยซิวกระเซ้า
หลานเหอหน้าแดงก่ำ “หุบปากไปเลย
คุณน่ะครางอย่างเดียวไปเถอะ” เข่นเขี้ยวใส่ขณะจับอีกฝ่ายแยกขาออกกว้าง
หลานเหอกลืนน้ำลาย จ้องตาไม่กระพริบ จะด้วยเกิดเขินอายขึ้นมาหรืออะไรก็ตาม
ปลายหางสีขาวถูกยกเลื่อนมาปิดยังปากทางสีชมพู
“แหม
จ้องกันขนาดนี้ เกอก็อายเป็นนะ” ยกมือเรียวสวยขึ้นปิดหน้าประกอบ
แต่เว้นช่องตรงดวงตาไว้ น้ำเสียงก็กลับมาเนือยเหมือนยามปกติ
ดูน่าหมั่นไส้เสียจนหลานเหอต้องค้อนขวับ แว่วเสียงหัวเราะกวนประสาทจากคนใต้ร่าง
หลานเหอไม่สนใจ
กลับมาจดจ่อสมาธิกับตรงหน้าอีกครั้ง
และเมื่อเห็นว่าเจ้าของมันยังไม่ยอมเอาหางออกไปจึงต้องเอ่ยเตือน “เอาหางของคุณออกไปหน่อยได้ไหม
มันขวางผมอยู่นะ”
เยี่ยซิวหยุดขำ
ยอมลดมือลงจากใบหน้า จ้องอีกฝ่ายตาแป๋วเมื่อเอ่ย “เสี่ยวหลานรู้วิธีเหรอ? เกอกลัวเจ็บนะ”
ชายหนุ่มนิ่งไป
เขาก็ไม่เคยจริงๆ นั่นแหละ แต่หลังจากขอคบกันก็มีบ้างที่แอบเปิดวิดีโอศึกษา
หลานเหอจึงพยักหน้าตอบไป
มองเห็นความไม่ไว้ใจฉายชัดออกมาทั้งทางสีหน้าและแววตาของเยี่ยซิว
“แน่นะ?”
“แน่สิครับ!
ผมเคยดูมานะ—“
“เคยดู?”
เยี่ยซิวเอ่ยขัด สายตาแสดงความกังขาเต็มที่ ปนการดูถูกนิดหน่อย
หลานเหอทนไม่ไหว อดจะโพล่งออกไปไม่ได้ “หรือคุณเคยมีประสบการณ์กันละครับ?!”
ถามออกไปแล้วหลานเหอดันมานึกเสียใจ
ถ้าหากเยี่ยซิวตอบว่าใช่ล่ะ?
เขาจะทำยังไง อีกฝ่ายเคย ‘ผ่าน’ คนอื่นมา แค่นึกว่ามีมือชายอื่นเคยลูบไล้ลงบนผิวกายนี้
ความหึงหวงพลันอัดแน่นจนปวดมวน สีหน้าเขาคงย่ำแย่จนเกินทน อีกฝ่ายถึงได้เอ่ยเรียก
“เสี่ยวหลาน?”
“หลานเหอ
มองหน้าฉัน นายเป็นอะไรงั้นเหรอ” เมื่อเห็นเขาเอาแต่ก้มหน้าเงียบ
สรรพนามที่ใช้จึงเปลี่ยนไป จริงจังขึ้น
หลานเหอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือเรียวแนบลงบนแก้ม--มันนุ่มกว่าที่คิด
“ผมก็แค่..
ไม่มีอะไร” เห็นความห่วงใยจากนัยน์ตาสีน้ำตาล
หัวใจของหลานเหอพองโตขึ้น แต่พอนึกไปว่า ความห่วงหานี้ อาจจะเคยมอบให้ใครอื่น
ดวงตาคู่นี้ อาจจะเคยมองแบบเดียวกันนี้ กับใครสักคนก่อนหน้าเขา
ยิ่งรวมเข้ากับการแสดงออกของอีกฝ่ายที่ผ่านมา กลั่นแกล้งปั่นป่วนคนอื่นมาตลอด
หลานเหอเคยคิดว่ามีแค่ตนที่ท่านเทพให้ความสนใจ ทว่า
ยามเมื่อได้รับรู้ว่ามีคนอีกมาก ที่ถูกหยอกเย้าเช่นเดียวกัน
หัวใจมันก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้
ความน้อยใจในแววตาเด็กน้อยตรงหน้า
มีหรือที่จะเล็ดลอดจากสายตาของมหาเทพตัวท็อปอย่างเขา
เยี่ยซิวนึกเอ็นดูคนอายุน้อยกว่าไม่ได้
นี่คงกำลังคิดมากกับคำพูดตัวเองก่อนหน้านี้อยู่ล่ะสิ เพราะนิสัยแบบนี้ไง
เขาถึงได้ตกลงลองยกหัวใจให้
“เฮ้อ
เสี่ยวหลานหนอเสี่ยวหลานคิดจะหลอกสายตาเกอน่ะ ยังเร็วไปร้อยปีนะ!”
“อึก..
“
“นีทติดเกมที่เอาแต่เก็บตัวไปวันๆ
แบบพวกเรา นอกจากช่วยตัวเองแล้ว จะไปเคยมีประสบการณ์ได้ยังไงล่ะ เด็กโง่เอ้ย”
เยี่ยซิวลงโทษด้วยการดีดจมูกไปอีกหนึ่งที
เมื่อรู้ตัวว่าโดนแกล้งอีกแล้ว
หลานเหอรู้สึกร้อนหน้าไปหมด โดยเฉพาะรอบกระบอกตา ทั้งโกรธทั้งดีใจ
แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความโล่งอก เขายังเป็นคนแรกของเยี่ยซิวอยู่...
ความคิดนี้ส่งผลโดยตรงต่ออารมณ์ที่เกือบจะหดหายไปก่อนหน้า
หลานเหอกลืนน้ำลาย ขณะเอ่ยปากขอ
“ถ้างั้น.. ให้ผมเป็นคนแรกของคุณได้ไหม?” ด้วยน้ำเสียงที่ทั้งอ่อนโยนและอ่อนหวาน
เยี่ยซิวหัวเราะ
ตวัดขาโอบรอบเอวหลานเหอแทนคำตอบ
สะโพกบดเบียดเปิดเผยช่องทางอ่อนนุ่มให้เสียดสีกับความร้อนรุ่มที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย
“นั่นแหละ
ที่ฉันรออยู่”
ท่ามกลางอากาศเย็นสบายยามเช้า
ภายในห้องน้ำขนาดกลาง มีเพียงเสียงหอบครางสองโทน บรรเลงท่วงทำนองแว่วหวาน
เคล้าคลอจังหวะการขยับการสอดประสาน ขับกล่อมท่วงทำนองของสองเรา
ทิ้งไว้เพียงร่างเล็กที่กำลังบิดตัวอย่างเกียจคร้านบนเตียงของเสี่ยวไป๋
ในห้องนอนชั้นสองบนบ้านเดี่ยวขนาดไม่ใหญ่เท่านั้น
.
.
.
.
.
End.
แถมท้าย
กริ๊งงงง
“ฮัลโหล?”
“วันนี้ไม่มา?”
“อ๊ะ อี้ชุน? โทษที
นี่กี่โมงแล้วน่ะ”
“แปดโมงสิบห้า นายไม่เคยช้า”
“...โทษที สงสัยจะนอนดึกไปหน่อย
สงสัยจะฝันร้ายจนไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก”
“จะมามั้ย?”
“อืม อาบน้ำเสร็จแล้วเดี๋ยวจะไป เจอกัน”
“เจอกัน”
แกร๊ก
หลังวางสายจากหัวหน้ากิลด์ใหญ่
หลานเหอขยี้ตาบิดขี้เกียจรอบหนึ่ง มองค้อนเจ้าเหมียวขนปุย
ที่วันนี้เรียบร้อยผิดปกติ ไม่โวยวายที่เขาไม่ยอมตื่นขึ้นมาให้อาหารมัน
ขนสีขาวของเสี่ยวไป๋ทำเขานึกถึงฝันเมื่อคืน ให้สัมผัสเหมือนจริงมาก
เหมือนจริงซะจนบ็อกเซอร์หลานเหอชุ่ม--เขาฝันเปียก นั่นน่าอาย
แถมรสนิยมตัวเองในฝันก็ทุเรศเกินกว่าจะกล้าให้ใครรู้ โดยเฉพาะเจ้าตัวต้นเหตุ
เยี่ยซิว ‘แฟนกิตติมศักดิ์’
หลานเหอสะบัดผ้าห่มลงจากเตียง
มือคว้าผ้าขนหนูก้าวเข้าห้องน้ำ
ในหัวคิดถึงท่าทางน่าเอ็นดูของใครบางคนในฝันแล้วพลันถอนหายใจ
เฮ้อ
ถ้าไม่ใช่แค่ฝันก็ดีสิ
End.
แถมท้ายถึงคุณเจ้าของเควส
อะแฮ่ม
สวัสดีค่ะคุณเจ้าของเควส ต้องขอสารภาพก่อนเลยค่ะว่าจาก 3 คู่ที่ระบุมานี่ไม่ถนัดเลยซักชิพค่ะ
ฟฟฟฟ แต่ตัดสินใจเลือก หลานเยี่ย มา เพราะคิดว่าเสี่ยวหลานน่าจะเขียนง่ายสุดแล้ว +
น้องเป็นเมนรองรองของเราด้วย (ถึงชิพเราคู่นี้จะรีบะก็เถอะ แค่กๆ)
สำหรับรีเควสพิเศษหูแมว ฯลฯ นั้น ในหัวเราดันมีแต่ฉากรังแกแมวแบบติดเรท
คิดอยู่นานมากว่าจะแต่งยังไง เพราะไม่ถนัดเลยซักกะนิดค่ะ 555 แถมช่วงนี้เพราะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับฟิค R76 จนติดสำนวนประหลาดๆ
มา ถ้าอ่านแล้วแปลกยังไง คงต้องขออภัยไว้ด้วยค่ะ ฟฟฟฟฟก็หวังว่าจะถูกใจนะคะ
ปล.ไม่ได้เล่น
QQ มานานมากกกกแล้ว
เราไม่รู้ว่ามันมีโหมดวิดีโอคอลมั้ย แต่มโนไปว่ามันมีแล้วกันนะคะ แค่กๆ
ขอบคุณสำหรับรีเควส
ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านด้วยนะคะ
เมฆเงิน
